/ Intervistë me Shpejtim Krasniqin-Artistin e këngës së bukur shqipe dhe atdhetarin që jeton e vepron në Gjenevë të Zvicrës/
Intervistoi: Dashnim HEBIBI, Gjenevë
Në diasporë, mes artistëve që kanë mbajtur gjallë këngën shqipe me dashuri dhe përkushtim, z. Shpejtim Krasniqi zë një vend të veçantë. Për të, muzika nuk ka qenë kurrë thjesht një profesion apo një burim të ardhurash, por një mision, një mënyrë për të mbajtur të lidhur shpirtërisht brezat e mërgatës me rrënjët e tyre. Për dekada me radhë, ai ka kënduar me shpirt, jo për famë apo përfitim, por për ta ruajtur dhe përcjellë këngën e bukur shqipe.
Në një kohë kur komercializmi shpesh e errëson artin e vërtetë, figura të tilla si Shpejtim Krasniqi janë të rralla dhe të çmuara. Ai nuk ka ndjekur rrugën e lehtë të muzikës së momentit, por ka qëndruar besnik ndaj këngës me vlera, asaj që prek zemrat dhe ruan shpirtin e kombit. Për këtë, artistë si ai meritojnë më shumë vëmendje dhe nderim nga të gjithë ne.
Në këtë intervistë ekskluzive, ai ndan me ne rrugëtimin e tij artistik, sakrificat e mërgimit, dashurinë për muzikën dhe angazhimin për ta mbajtur kulturën shqiptare gjallë kudo që ndodhet.
Shpejtim Krasniqi, faleminderit që ndatë kohë për këtë intervistë! A ju kujtohet dita e parë kur u nisët për në mërgim? Si e përjetuat atë moment?
Fillimisht ju përgëzoj për punën që keni bërë dhe që po bëni. Kemi shumë respekt dhe je i nderuar pafundësisht. Po, sigurisht që ajo ditë më kujtohet shumë mirë, sepse ishte një nga momentet më të vështira të jetës sime. Nuk u largova nga vendlindja me dëshirë, por i detyruar nga rrethanat. Gjendja ekonomike ishte shumë e rëndë si pasojë e regjimit serb, i cili po bëhej i padurueshëm për shqiptarët. E ndjeva se nuk kishte më zgjidhje tjetër përveçse të merrja rrugën e mërgimit, me shpresën për një jetë më të mirë dhe për ta ndihmuar familjen.
Ishte një ndjenjë e përzier mes dhimbjes për atë që po lija pas dhe frikës për të panjohurën që më priste përpara. Nuk është e lehtë të largohesh nga rrënjët e tua, nga shtëpia ku ke lindur, nga njerëzit që do më shumë. Megjithatë, njeriu shpesh detyrohet të bëjë zgjedhje të vështira për të siguruar një të ardhme më të mirë për veten dhe familjen e tij.
Për ata që nuk ju njohin ende, mund të na tregoni pak më shumë për veten tuaj?
Unë jam një njeri familjar, i martuar dhe kam dy fëmijë. Prej gati 40 vitesh jetoj në mërgatë, në Gjenevë të Zvicrës. Përveç punës sime të përditshme, një gjë nuk e kam ndalur asnjëherë: pasionin tim për muzikën. Kënga ka qenë dhe mbetet pjesë e pandashme e jetës sime.
Gjatë gjithë këtyre viteve, kam kënduar me shpirt për vendlindjen, për mërgimin, për heronjtë tanë dhe, sigurisht, edhe për dashurinë. Muzika është mënyra ime për të mbajtur gjallë kujtimet, për të përcjellë mesazhe dhe për të qëndruar i lidhur me rrënjët e mia.
Kur e kuptuat se publiku ju kishte pranuar si këngëtar dhe se po fitonit dashamirës të këngës suaj?
Momenti kur e kuptova me të vërtetë se publiku më kishte pranuar si këngëtar ishte kur fillova të shihja reagimet e tyre, mbështetjen, duartrokitjet e shumta. Kur njerëzit të ndjekin, të kërkojnë në koncerte dhe e këndojnë këngën tënde bashkë me ty, është një ndjesi e jashtëzakonshme. Kjo është shpërblimi më i madh dhe motivimi kryesor për të mos e ndalur kurrë këngën.
Cila ishte kënga e parë që e kënduat në publik? Si e kujtoni atë përvojë?
Kënga e parë që e kam kënduar në publik ishte “Qytetit tim” në Prizrenin tim të bukur. Ishte një moment i paharruar, plot emocione. Prizreni ka një histori të pasur kulturore dhe të performoja aty për herë të parë ishte një ndjenjë që e ruaj ende në zemër.
„Kam kënduar me shpirt për vendlindjen, për mërgimin, për heronjtë tanë“
A ka ndonjë këngë që ka një domethënie të veçantë për ju?
Muzika për mua është më shumë se një pasion. Duke qenë në mërgatë, më tërheqin dhe i këndoj me më shumë dëshirë ato këngë që mbartin frymën e atdheut. Përmes melodive dhe vargjeve, dua t’ua përcjell brezave të rinj traditat dhe kulturën tonë të pasur.
„Muzika e mirëfilltë shqipe nuk është më në binarët e saj“
Si e shihni muzikën e mirëfilltë shqipe në këtë periudhë të turbullt për artin?
Fatkeqësisht, muzika e mirëfilltë shqipe nuk është më në binarët e saj dhe ka filluar të zbehet. Më duket se janë pikërisht mërgimtarët ata që përpiqen më shumë për ta ruajtur, ndërkohë që në trojet tona i kushtohet më pak vëmendje.
Çfarë i mungon më së shumti mërgatës shqiptare sot?
Mërgatës sonë i mungon një mbështetje institucionale. Mësimi plotësues i gjuhës shqipe mbijeton falë vetë mërgimtarëve, dhe kjo është për keqardhje. Dy shtetet tona duhet të bëjnë më shumë për të ruajtur gjuhën dhe kulturën në diasporë.
A mendoni se diaspora kujtohet nga atdheu vetëm kur afrohen zgjedhjet?
Diaspora shqiptare ka luajtur një rol kyç në të gjitha etapat e historisë sonë. Më shumë më shqetëson fakti që disa mendojnë se ne nuk duhet të kemi të drejtën e votës. Arti, ndryshe nga politika, nuk ndan, por bashkon.
A e keni menduar ndonjëherë rikthimin përfundimtar në atdhe?
Çdo ditë të jetës sime.
A mund të presim ndonjë këngë të re ose album nga ju në të ardhmen?
Albumi kërkon kohë, por jemi duke punuar me djalin për të sjellë një këngë të re për adhuruesit tanë.
Ju falënderojmë për kohën dhe ju urojmë shëndet e suksese!
SAM24.info